İNSAN İÇİN TEK GERÇEKLİK!

İnsan.. İnsanın en iyi bildiği nedir diye sorulsa muhtemelen verilecek cevaplar bir dairenin içinde birkaç farklı köşeden ibaret olacaktır. Yani büyük ihtimalle birbirine çok benzeyecektir.

Bu takıldı bu gece aklıma. Bir iki haberden sonra. Haberini aldığım insanları ne ben tanırım ne de onlar beni. İnanın yüzlerini dahi görmedim daha önce.

Ama haberleri içinde gördüğüm şeyi fark etmemi sağlayan; benimde onlardan biri olmam ve onlar gibi bir hayata sahip olmamla ilgili. En başta insan olmamızla ilgili.

İnsanın en iyi bildiği şey herhalde en çok yapageldiği şey olsa gerek. Değil mi dostlar? Zira sürekli yapıyor olmasının kazandırdığı tecrübe onda yığılı bir birikim halini almıştır. Elbette bunun yanında bir takım reflekslerde sıralanır. Ve buna ek olarak alışkanlığa dönüşmüş yanları. Şimdi diyebiliriz ki hayatta var olan her şey böyledir. Bu temeller üzerine inşa edilir. Evet, benimde buna itirazım yok.

Bu haliyle diyebiliriz ki insanın en iyi bildiği şey kendine ait olan yaşamıdır. Birinin başka birine ait bir yaşamı bilmesi neredeyse imkânsız gibiyse; bir kişinin kendine ait olan yaşamı bilmemesi de bir o kadar imkânsızdır değil mi?

Neticede kendisine ait. Ve somutun ötesinde manevi içeriğine de bir tek kendi erişimi vardır. Kalbi kendisine ait; aklı, düşüncesi, hisleri kendisine ait. Yani bildiği şey sadece sürdürdüğü hayat değildir. Bu hayatla olan tüm bağlarını ilişkisini de bilmektedir zira bu; kendisini kendisi yapan şeydir.

Asıl soru ya da sorun ise şu ki dostlar bir insan bu denli iyi bildiği bir şeyin içerisinde nasıl kaybolabilir? Kendini nasıl bu denli kaybolmuş hissedebilir? Nasıl bu denli yalnızlaşabilir?

İşte aklıma takılan konuya dair düşünürken vardığım netice bu oldu ve bunu da sizlerle paylaşmak istedim. Bunun tek bir açıklaması olabilir. Oda yaşadığı ve bildiğini sandığı şeyin gerçekte ancak Allah’ın izin verdiği kadar gerçek olabildiğidir. Allah’ın izin verdiğinden ötesinin bir serap olmasından kaynaklıdır bu yalnızlık ve kayboluş.

Süregelen bir hayatınız seçimleriniz hedefleriniz… Ancak ve ancak Rabbin dilemesinin neticesi. Yani birinin yaratıyor olması gerekir temenni ettiğimiz şeyin gerçekleşmesi için. Ancak bir hedef düşününki asla ulaşamıyorsunuz. Yani 40 sene bir ev alabilmek için uğraşmış birinin; içinde bir yıl bile geçirmeden evinin depremde yıkılması. Ya da yıllarca okuyup bu gün inşaatta çalışan bir öğrencinin vardığı netice. Ne fark eder? Yani düşünün dostlar ulaştığınız neticede mutlu olabilmeniz için ismini bile bilmediğiniz bir hastalığın sizden uzak kalması gerekiyor peki ama kimin emriyle?

Yani hakim olamadığımız ve hükmedemediğimiz bu kadar çok şey varken; bizim için gerçek olan ne? Bana sorarsanız ulaşabildiğimiz şeyler gerçektir. Ancak onların içinde de bizden yitip gitmeyenler diye bir detay var. İşte bu; hayata dair gerçek sandığımız her şeyi bir serap kılıyor. Bütün bunlar serap olduğunda ise elimizde tek bir gerçeklik kalıyor. Allah ve bizim O’na olan bağımız.

Bunu sorgulayın dostlar. Allah ve bizim O’na olan bağımızı gerçek dışı kılacak bir güç bir olay bir netice var mı? Bu noktada bir cevap bulmak imkânsız. Allah gerçekliğin ta kendisidir diridir kaimdir. Evveldir Ahirdir. Peki O’nun sınanmamız için yarattığı bu hayatı ve içinde olup bitenleri gerçek sanmamıza sebep olan nedir? İşte bu bizim algımızın yanılgısı, zannımız, ön yargımızdır. Bunlardan arındığında insan ateşe atılan İbrahim gibi ya da çölde gezinen Musa gibi olabilir. Onlar için tek bir gerçeklik vardı oda Rablerinin yarattığı içinde O’na kul kalabilmeyi başarmaktı.

Bana sorarsanız dostlar bende sizlerde bunun dışında bir gerçeklik aramayalım. Bulamayız. Bu güne dek arayanlar mezarlıklarda. Milyarlarcası.

Bu konuda hissettiğimi düzgün ifade edememiş olabilirim ancak konuyla bağlantısı olduğunu düşündüğüm ayetleri tamda bu eksiklikten ötürü buraya not olarak düşüyorum inşallah. Üzerine düşünüp daha güzel bir sonuç çıkaracaklara selam olsun.

İnfitar suresi 6 - Ey insan, 'üstün kerem sahibi' olan Rabbine karşı seni aldatıp-yanıltan nedir?

Hud suresi 116 - Sizden önceki nesillerden -kurtardığımızdan pek azı dışında- yeryüzünde bozgunculuğu önleyecek fazilet sahibi kişiler bulunmalı değil miydi? Zulmedenler ise, içinde bulundukları refahın peşine düştüler. Onlar, suçlu-günahkarlardı.

Enbiya suresi 44 - Evet, biz onları ve atalarını yararlandırdık; öyle ki, ömür onlara uzun geldi. Fakat şimdi, bizim gerçekten yere gelip onu etrafından eksiltmekte olduğumuzu görmüyorlar mı? Şu halde, üstün gelenler onlar mı?

Muhammed suresi 25 - Muhakkak, kendilerine hidayet açıkça belli olduktan sonra, gerisin geri dönenleri, şeytan kışkırtmış ve uzun emellere kaptırmıştır.

Hadid suresi 20 - Bilin ki, dünya hayatı ancak bir oyun, 'tutkulu bir oyalama', bir süs, kendi aranızda bir övünme (konusu), mal ve çocuklarda bir 'çoğalma-tutkusu'dur. Bir yağmur örneği gibi; onun bitirdiği ekin ekicilerin hoşuna gitmiştir, sonra kuruyuverir, bir de bakarsın ki sapsarı kesilmiş, sonra o, bir çer-çöp oluvermiştir. Ahirette ise şiddetli bir azap; Allah'tan bir mağfiret ve bir hoşnutluk (rıza) vardır. Dünya hayatı, aldanış olan bir metadan başka bir şey değildir.

Sizin de konuyla ilgili aklınıza gelen ayetler olursa yayının altına yorum düşün. Birbirimizden fayda edinelim inşallah.

Sinan Yazıcı